Twierdzenie, ogłoszone po raz pierwszy przez ZSRS w kwietniu 1943r. po odkryciu przez Niemców grobów w Lesie Katyńskim na Smoleńszczyźnie, że zbrodni na polskich oficerach – jeńcach wziętych do sowieckiej niewoli w 1939 – dokonali Niemcy w 1941r., po wybuchu wojny sowiecko-niemieckiej 22 czerwca 1941r., nie zaś NKWD w 1940r. Do rozpowszechnienia się sowieckiej wersji przyczynili się zachodni alianci ( Wielka Brytania, USA i Francja ), którzy w obawie przed zerwaniem przez Stalina sojuszu przeciw III Rzeszy nie zajęli w tej sprawie jednoznacznego stanowiska. Twierdzenie o niemieckiej winie za wymordowanie polskich oficerów obowiązywało nie tylko PRL, gdzie cenzura nie dopuszczała do druku nekrologów z datą 1940r. i nazwą „Katyń”, zezwalając na publikowanie tej nazwy z datą późniejszą niż 22.VI.1941 r., lecz we wszystkich krajach bloku wschodniego, a ponadto rozpowszechnione było na Zachodzie. Oficjalne ujawnienie prawdy przez władze ZSRS 13 kwietnia 1990r. i przekazanie 14 października 1992r. prezydentowi Lechowi Wałęsie przez Federację Rosyjską kopii decyzji władz ZSRS z marca 1940r. o rozstrzelaniu polskich jeńców wojennych nie położyły kresu kłamstwu katyńskiemu, powtarzanemu w późniejszych latach przez niektórych rosyjskich historyków i publicystów , np. Jurija Muchina, autora opublikowanej w 2003r. książki „Antirossijskaja podłost”.